Maandag

door Wij Zijn Feyenoord

Wij Feyenoorders weten als geen ander hoe het is, op de maandag na een voetbalweekend naar school of werk moeten. Het maakt niet uit hoe oud je bent, of je een man of vrouw bent, alle Feyenoorders hebben op maandag verplichtingen waar ze wel eens tegenop zien.

Wanneer Feyenoord punten verliest heeft men het er in de Kuip, in de kroeg of op internetfora vaak over: ‘Morgen weer naar m’n werk, word ik weer belachelijk gemaakt’. Dit lot is ons allen toegewezen. Feyenoorder word je niet, dat ben je, dus ook deze ongemakken moeten we accepteren.

Maar hoe vreselijk is het, die vervelende collega’s die al beginnen te glimlachen wanneer je het kantoor in komt lopen. Dat zijn dan meestal ook nog mensen die niet zoveel om voetbal geven, maar het vooral vermakelijk vinden dat jij weer een kloteweekend achter de rug hebt. Veel van ons kennen de ‘supporters’, die aangeven dat ze voor de club uit de hoofdstad zijn.  Wanneer ze gewonnen hebben staan ze gelijk voor je neus om het je nog eens in te wrijven, maar wanneer er punten worden verloren hadden ze dat weekend opeens een verjaardag of hoor je ‘het was toch maar wedstrijd voor de beker’.

De laatste jaren kunnen we met dank aan die briljante Zweed, Ronald Koeman en ons huidige Italiaanse topmodel steeds vaker met opgeheven hoofd de nieuwe week in. Toch hebben we de laatste weken weer onafwendbare vervelende conversaties bij de bekende koffie-automaat moeten voeren. ADO-uit, NAC-uit, Twente-uit en het dieptepunt: 2 weken geleden thuis tegen de hoofdstedelingen.

Ik schrijf dit niet omdat ik de Calimero uit wil hangen, of om even extra te benadrukken hoe zielig we wel niet zijn. We weten allemaal dat dit ons lot is. De spelers die het zo vaak verpesten voor ons mogen op maandag uitslapen, zijn zelfs vaak vrij. En wij moeten weer de martelgang ondergaan die ons al zo vaak is toebedeeld.

Wat ik met al het bovenstaande wil zeggen is, dat dit is waarom wij de beste en meest trouwe supportersschare zijn. We weten hoe het is als je je club letterlijk naar de klote ziet gaan, we weten hoe het is om al meer dan 10 jaar te moeten wachten op een échte prijs.

Ikzelf ben 24, vele van jullie hebben al veel meer Feyenoordervaring dan ik heb. Toch heb ik wel geweldige hoogtepunten mee mogen maken. Een van mijn eerste wedstrijden in de Kuip was in de kwartfinale UEFA-Cup tegen PSV, waarin Pierre in de laatste minuut ons letterlijk de verlenging inkopte, en ik was erbij toen Guidetti zijn hattrick maakte tegen de huidige koploper. Toch waren dat niet de momenten waarna ik het meest trots naar school of werk ging.

Dat was namelijk op donderdag 28 oktober 2010. De avond ervoor speelden we thuis tegen VVV, een laagvlieger uit zuid-Nederland die momenteel zelfs in de Jupiler-League acteert. Ik was die avond in de Kuip en zag Feyenoord met 3-0 winnen, 2 goals van Wijnaldum en eentje van Bahia. Ik kan ze allemaal nog precies voor de geest halen. Hoe kan het dat die wedstrijd zo in mijn, en waarschijnlijk ook in jullie hoofd is gebleven? Later in dat seizoen wonnen we bijvoorbeerld met 5-1 thuis van FC Groningen, geen van ons weet nog hoe die wedstrijd verliep en wie er de goals maakte.

Feyenoord – VVV was voor mij dé bevestiging, daar zag ik pas écht dat wij niet voor niks ‘Kameraden’ zijn.

Vier dagen ervoor op zondag werden we namelijk afgeslacht in Eindhoven, iedereen weet nog hoe dat ging, ik ga er geen woorden meer aan vuil maken. Ik weet nog dat ik de dag erna niet naar mijn colleges op de hogeschool ging, allereerst omdat ik niemand wilde tegenkomen maar ook omdat ik gewoon doodziek was van de dag ervoor.

Gelukkig konden wij allemaal de donderdag erop met opgeheven hoofd naar ons werk, het was een ‘maandag’ als nooit tevoren. We hadden welliswaar maar met 3-0 van VVV gewonnen, toch was het mijn mooiste Feyenoordmoment van deze eeuw. Feyenoord leefde die avond misschien wel als nooit te voren. Drie dagen na het drama in Eindhoven zat de Kuip tot de nok gevuld, zong het gehele Legioen 90 minuten lang aan een stuk door, en werden er bij de drie gemaakte goals gejuicht alsof we voor de tweede keer de Europa Cup II wonnen. Dát is waar wij, ook op al die waardeloze maandagen, trots op moeten zijn. Onze club speelt niet het mooiste voetbal van Nederland, en heeft de laatste jaren geen prijzenkast opgebouwd waar we trots op kunnen zijn.  Maar wij hebben genoeg om trots op te zijn, laat die honderden maandagen die ongetwijfeld nog zullen verschijnen maar komen. Dromen van de Coolsingel mag, maar ook al worden we de komende seizoenen weer geen kampioen, we zullen altijd met een opgeheven hoofd naar ons werk kunnen gaan. We hebben veel meer om trots op te zijn dan al onze collega’s en klasgenoten bij elkaar. Wij Zijn Feyenoord.

@Robert_Schroer